.........

وقتی یه رابطه ای به اتمام میرسه، اولین چیزی که سراغت میاد شوک و یأس و ناامیدیه. به این فکر می کنی که در تمام مدت، مهر و علاقه ات رو خالصانه نثارش کردی اما با اومدن یه آدم دیگه، کم کم همه چیز تموم میشه. یک دفعه همه چیز کمرنگ میشه. دیگه هیچ حرفی برای گفتن نیست. دیگه وقتی برای سپری کردن با همدیگه نیست. همین که توی یه رابطه ای، فاصله افتاد بدون که پایان اون رابطه نزدیکه. خیلی باید آدم قوی باشی تا بتونی از این برهه با کمترین آسیب روحی، عبور کنی. همه چیز رنگ نمایش به خودش میگیره. همه حرفها و خنده ها ظاهریه. کم کم به یک سکوت می رسی. یک سکوت سهمگین. سکوتی که خیلی حرفها با خودش داره، اما اجازه گفتن نداره. این قانون دل شکستگیه! فقط می تونی با همون عطوفت و مهر خالصانه ی همیشگی براش آرزو کنی که: رابطه جدید با آدم جدید گوارای وجودت باد....

حس خوب...