آدمها

یه روزهایی هم از راه می رسند که آدمها از همدیگه خسته میشند. همون آدمهایی که برای باهم بودن و در کنار هم بودن، لحظه ها رو ثانیه به ثانیه می شمردند. از یه روزی به بعد، همه چیز رنگ دیگه ای به خودش میگیره. احساس آدمها نسبت به هم عوض میشه. دوستیهایی که یه روزی پر رنگ بودند، کم کم رنگشونو میبازن. از یه جایی به بعد، دیگه آدمها اون آدمهای سابق که میشناختی نیستند، برای خط زدنت هزار بهونه میارن، قوانین جدیدی از خودشون درمیارن. فقط برای اینکه خودت یه روزی خسته بشی و پس بزنی. میدونی کدوم آدمها رو میگم؟ همونهایی که یه روزی اقرار میکردند بودنمون بهشون آرامش میده. غافل از اینکه همه اون حرفها، مُشتی دروغ بود.

حس خوب...