امید واهی

به راستی زندگی چیست؟.. جز تکرار مکررها چیزی در معنای زندگی گنجانده می شود؟ هر روز با طلوع خورشید آغاز می کنیم زندگی را و با غروبش، اندوه بزرگی از نا امید وی گریبانگیرمان می شود. پس از آن آماده می شویم برای شکنجه ی شب. شب با تمام اوهام و خیال خوفناکش، چنگ می زند به ذهن از پای درآمده و خسته مان. انبوهی از ناامیدی تلنبار می شود روی دوشمان. نمی دانم فلسفه این نوع زندگی چیست؟ هر روز دوان دوان برای زیستن می جنگیم برای رسیدن به اهدافمان. همان اهدافی که سالها امید وصالش را داشتیم اما غافل از آنکه امیدمان واهی و بود، پوچ و بیهوده بود....کاش فکر بی انتهای آدمی، قدرت متوقف کردن هر چیز آزاردهنده ای را داشت. مثل متوقف کردن زندگیِ هر روزه، بعد از غروب آفتاب....

حس خوب...